ಅಂದು... ೮/೬/೨೦೦೦

"ಸ್ವಾಮಿ", ’ಬುದ್ಧಿಯವರು ಇದ್ದಾರ...?’

ಈ ಮೆಲುದನಿ ತಟ್ಟಿತ್ತು - ನನ್ನ ಮನವ;

ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದೆ -

ಮಿಡಿಯಿತು ನನ್ನಂತರಂಗ...ಆ ಬಡತನದ ಮುಖ ಕಂಡು!

"ಹೊಡೆದಂತಾಯಿತು" ನನ್ನ ಹೃದಯಕೆ - ಆ ಕಂಗಳಿಂದ (ಕುಳಿಬಿದ್ದ ಕಂಗಳಿಂದ)

ಹುರುಪಿಲ್ಲದ...ಶವಕಳೆ ಕವಿದ - ಆ ಮೋರೆಯಿಂದ...?

ಬಡತನದ ಬೇಗೆಯ - ಬೇಗೆಯಿಂದ ಮರುಗಿದ,

ಮರುಗಿ, ಮರುಗಿ - ಕೊರಗಿ, ಸೊರಗಿದ "ಭಾರಿ ಗುಂಡು...!!!"

ಒಂದು ಕ್ಷಣ - ನಾನಲ್ಲದವ ನಾನಾದೆ,

ಮನ ಜುಮ್ಮೆಂದಿತು...ಮೈ ನಡುಗಿತು;

ದೇವರೇ "ಯಾಕೀ ಜೀವನ?

ಈ ಸ್ಥಿತಿಯ ತರದಿರು ಯಾರಿಗೂ..." ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ

ಆ ಭಗವಂತನ.

ಕಣ್ಣೀರು ಮನೆ ಮಾಡಿದವು -

ಗೂಡಿಟ್ಟವು ಈ ನನ್ನ ಕಂಗಳಲಿ...

ಕ್ಷಣ ಕಾಲದ ನಂತರ ಅರಿವಾಯಿತು???

ನನ್ನ ವಾಸ್ತವ...

ನಾ ಯಾರೆಂದು; ಮುಖದಲಿ ಮೂಡಿತು - ಕಿರುನಗೆ...!

ಕಣ್ತೆರೆದೆ...ಕಾಣದಾದೆ...ಆ ಬಡತನದ ಮೋರೆಯ?

ಆ ಕಿರುನಗೆ ನನ್ನ ಅಣಕಿಸಿದಂತೆ -

ಏನೋ ಆತಂಕ - ದುಗುಡ

ಅಂಜಿಕೆ - ಆ ಮುಖವ ನೋಡಿದಾಗಿನಿಂದ...???

ಹಪಮ